Het Huis Van Toon

Het Huis Van Toon

Schrijven is leven!!!

Ik schrijf zo graag over het leven, het schrijven helpt me om het te leven.

schaamte

LevenPosted by Liesbeth Gellens Mon, January 21, 2019 11:46:29
Op weg naar Kamiel zijn school vandaag, zie ik een enorme lichtroze maan. Ik wil stoppen aan de kant om een foto te nemen om naar die en die en die door te sturen zodat ze mee kunnen genieten of zodat ik ergens bevestiging kan vinden bij iemand of iets. bevestiging voor wat. Bevestiging voor " mijn bijzondere zijn". Ik bedenk dat ik nergens kan stoppen op die baan tussen Leopoldsburg en Balen. Kamiel biedt nog aan om een foto te nemen, maar mijn gsm ligt achter in de auto. Gelukkig, ik bedenk, geniet nu zelf eens, geen foto's, geen rondsturen. Die maan is speciaal voor jou en de rest moet maar zelf kijken. Ik bedenk me hoe nietig we hier vertoeven op deze aardbol als ik deze maan zie, ze doet me stilstaan bij de relativiteit van al mijn gedachten spinsels over alle afgewogen woorden van mezelf , die verkeerd kunnen zijn. Verkeerde keuzes, verkeerd zijn, verkeerd dit en dat. .. vermoeiend dat het is al die gedachten over mensen die de verkeerde dingen zeggen in mijn ogen. Dingen die me raken als bakstenen soms .... waarom moet me dat raken. Dat moet gedaan zijn zegt de opstandige in mij,...... Tijd voor gewoon ongenuanceerd mezelf zijn. Geen inhouden, geen stoppen, geen halt, geen opgekropte dingen waar mijn gezicht scheef van trekt en spieren beginnen te protesteren van het inhouden. Bommen laten ontploffen hoe heerlijk in mij, creativiteit loslaten, zuchten loslaten, verkeerde dingen mogen zeggen.Ja, ja het mag, alles mag. ,,,,Gisteren was ik op een brunch met een hele hoop mensen. Ik betrap mezelf erop dat ik speur in de gezichten naar de reacties op dingen die ik zeg. Een vriendelijke man van een vriendelijke vrouw vraagt of ik helemaal alleen op vakantie ging vorige zomer, waarop ik vertel over een vriend die meeging, ja die verstopte vriend van toen, die misschien afwijkend was voor sommigen en voor mezelf, maar hij had wel het hart op de goede plaats al was hij geen match voor mij. Waarop ik erna iets zei over graag een partner willen, waarop de vraag komt of dat mijn vriend niet meer is. Ik zeg neen, en voel al schaamte. Dat ik opnieuw een nieuwe verstopte vriend heb, zeg ik maar niet. Allee niet echt verstopt, maar ik moet eerst zeker zijn van wat eigenlijk, van dat die aanvaardbaar is voor de wereld rondom mij. Natuurlijk niet, het zal wel niet voldoen om een zelf verzonnen reden. Het is een enfant terrible met een enorme grote mond die steeds de verkeerde dingen zegt.alweer. Ik val op enfants terribles. Wist je dat nog niet. Daarnaast is hij ook knap, heeft een soort gestroomlijnd figuur met een klein buikje, zeer klein tegenover mijn blubberbuik vind ik toch, daarnaast is hij ook gezellig, hij maakt eten voor me , hij drinkt graag een pintje mee, of een porto, ( i like) hij gaat wandelen met mij op de mijn terril in Beringen op onmogelijke wegen die hij kiest om me te pesten denk ik soms omdat het veel berg op en berg af is zodat ik zijn hand moet vasthouden, want anders niet naar beneden durf. Verder begrijpt hij sommige dingen direct , voelt hij als er iets scheelt en als ik triestig ben,vooral voelt hij aan hoe mijn onzekerheid kan triggeren en word ik geregeld dus kwaad en uit ik dat niet altijd. Maar ik uit het stilaan meer en meer, ... en dan gaan we ook samen snookeren en schaatsen en wil hij me beter leren schaatsen en snookeren en, ... en ik zou hem graag aanleren hoe hij iets meer altijd zegt wat ik wil horen, al die pure harde eerlijkheid is niet altijd en overal nodig : ), wat toch niet zal lukken. Ik leer hem dansen ( allee niet echt, want ik kan het zelf niet), .... staand met mijn kousen op zijn voeten en hij moet lachen en zegt dat hij houdt van mijn prettig gestoord zijn. Hij durft teleurstellen en afwijzen , afwijzen in die zin, dat hij het niet eens is met mij over van alles en ik dat soms als afwijzen voel, hij denkt er anders over en uit dat zeer ongenuanceerd en dat is lastig. Maar wat ik zeer aantrekkelijk vind is dat hij zegt, maar verander dat niet hee, als ik volgens hem een gekke retro pull in het fel geel aan heb met ribbels en krulletjes en als mijn huis er zoals altijd rommelig bij ligt en hij mijn zelfgemaakte schilderijen ziet moet hij daarmee lachen en zegt hij dat hij dat zo bijzonder vindt aan me dat ik gewoon mezelf durf zijn zonder me er iets van aan te trekken ( hij moest is weten wat ik me allemaal aantrek van de hele wereld) . Hij stuurt me bijna elke avond slaapwel en tot morgen of zoiets en als hij dat niet doet, doe ik het maar, want dan krijg ik een antwoord, een bevestiging alweer dus. Hij ligt tegen me aan in de zetel en valt zo samen efkes in slaap en houdt me ondertussen vast. Hij brengt me naar het ziekenhuis als ik een mini operatieke moet hebben en maakt me aan het lachen voor de operatie zodat ik niet meer denk aan mijn angst voor in slaap gedaan worden. Bij mijn vragen over de volgens mij foute dingen die hij zegt, legt hij uit dat het zo en zo bedoelt is en niet zo en zo. soms zegt hij echter ook geƫrgerd dat hij niet weet waarom hij sommige dingen zegt . Hij blijft kalm altijd, behalve in de auto en hij is ongemanierd soms als hij toetert op de mensen en zegt de foute dingen over de bejaarden waar ik mee werk en over nog hier en daar wat soorten mensen. Zodus er zijn serieus wat vijzen los aan, zoals ook bij mij, maar op andere vlakken. Een zekere vorm van gehechtheid heb ik dan , angst voor verlies, angst voor niet meer leuk gevonden te worden morgen. Terwijl ik hem ook geregeld niet leuk vind maar hem toch graag blijf hebben en zien een beetje veel zo moet ik toegeven. Ik heb al 5 keer gedacht dat ik hem maar ga laten want er gaat misschien toch weer afscheid komen, want hij is wellicht ook weer de verkeerde man voor mij volgens de halve wereld en dan kan ik dat beter er nu maar mee stoppen, dan is het voorbij.Maar net op tijd beslis ik dan toch maar dat ik van het nu ga genieten en wel zien wat morgen komt. Gelukkig. ,,,,, zo nu moet ik nog selecteren wie dit allemaal niet mag lezen en voor wie ik me allemaal schaam.
Schaamte een lastig iets,.......een overbodig iets zegt de criticus in mij... hij heeft gemakkelijk praten , het is hij immers deze criticus die me altijd op mijn duvel geeft voor al mijn kronkels en rariteiten.
Aan allen die dit lezen, zeg het allemaal niet verder en hou het voor uzelf dus;want wat steek ik allemaal uit, de hele wereld moet het niet weten hee :).
Met dank aan de vriendelijke man van de vriendelijke vrouw dat hij me aanzette om terug verder aan mijn blog te schrijven : )

  • Comments(0)//www.hethuisvantoon.be/#post0